W epoce brązu pojawiły się: potężny Canis familiaris inostrancewi, który dał ponoć początek wszystkim molosom i psom do pasienia bydła. Dalej Canis familiaris optimae matris, przodek przepięknych owczarków, Canis familiaris intermedius oraz Canis familiaris leineri, przodek chartów.

Prehistoryczny pies polował z człowiekiem, piolnował jego dobytku. To wiemy na pewno. Jednak kto kogo oswoił? Mógł człowiek oswoić psa ale równie dobrze to pies mógł oswoić człowieka. Mamy jednak pewność,ż epies zawsze odgrywał ogromną rolę w życiu człowieka. Świadczy o tym ranga jaką miał w starożytnym Egipcie. Psiogłowe bóstwa najczęściej pilnują wejść do świętych przybytków.

Na wystawach można spotkać psa zwanego psem faraona, mimo, że pochodzi on z Malty. Można jednak zauwarzyć podobieństwo do psów Egipskich, który miały się wywodzić od wilka abisyńskiego ( Canis grajus), o smukłej budowie ciała i dużych stojących uszach przypominających nieco uszy nietoperza. W Egipcie były także rasy stróżujące o skróconych kończynach. Pies był niezwykle cennym zwierzęciem i za jego kradzuerz lub zabicie groziły bardzo wysokie kary, tak jak to miało miejsce w przypadku kota także podniesionego do rangi bóstwa. Jeśli kogoś nie było stać na własnego, żywego czworonoga stawiał sobie przed domem jego figurkę. Figurki tych czworonogów stanowiły także talizmany. Często natrafiano także na mumie psów w grobowcach ich właścicieli. Przekazało się także kilka imion popularnych w Egipcie, jak Szybkonózka, Pięknogłówek. Dzięki greckim kronikarzom wiemy, że w Egipcie znajdowło sie miasto o nazwie Kynopolis, czyli "Psigród".

W starożytności hodowla psów nie była tylko domeną Egiptu. w Sumerii istniały przepisy prawne regulujące odpowiedzialność za szkody wyrządzone przez psiaka. Psy były powarzane. jednak jeśli jakiś trafił się koloru czarnego uwarzano, że przynosi pecha. Także tamtejsi bogowie otaczali się psami, które w dodatku czasem prowadzali na smyczy.

w starożytnej Asyrii molosy były używane jako psy bojowe. Miały one swoimi potężnymi głosami potęgować strach u przeciwnika. Łowy z psami były przywilejem władcy. W ówczesnej Persji psy również zajmowały wysokąpozycję. Wierzono, że pies potrafii odstraszyć nie tylko żywych złodziei ale także demony. Dlatego do dzisial do umierającego Persa przyprowadza się psa. Liczne ustępy dotyczące psłówmożna znależć w Aweście, przyznającej psu prawo do posiadania duszy. Dość niebywała rzecz nawet dla współczesnych teologów. W Indiach natomiast psy uwarza się wręcz za zwierzęta nieczyste.

W starożytnych Chinach stwierdzono, iż pies jest zwierzęciem doskonałym do stróżowania, znajoncym się na ludziach, który portrafii nawet przewidzieć ich zamysły. WSród klasy mandarynów były traktowane jako ochroniarze ,jednak jeśli nie wypełniały nalerzycie swoich obowiązków ryzykowały, że znajdą się na uczcie w formie dania mięsnego. W astrologii chińskiej pies należy do 12 zwierząt uprzywilejowanych i patronuje ludziom wiernym, ale i bardzo upartym oraz sentymentalnym, a ponad to pozbawionym raczej szans na zrobienie kariery. Symbolizował dobre nowiny i napływ gotówki (dzisiaj jest to raczej odpływ). Arystoteles wydzielił 7 różniących się między sobą ras, a psie zalety doceniał nawet Homer. Mówi on także o pochodzeniu psa:Hefajstos wykonał zwierzaka z miedzi, zahartował go w ogniu swej kużni, a następnie tchnął w niegó życie. Nowe zwierze zostal ofiarowany Zeusowi, który z kolei w dowód miłości dał Europie.

Ulubionym psom Grecy stawiali posągi, a na ich grobach pojawiały się nawet epitafia, będące dziełem znanych poetów, jak napis na nagrobku suczki imieniem Likas, przypisany Simonidesowi z Keos: "Myślę, że nawet teraz, gdy leżysz już w grobie, o łowczyni, dzikie zwierzęta lękają się twych białych kości".

Biblia traktuje psy, podobnie zresztą jak większość zwierząt, bardzo pogardliwie. Widziano w nich jedynie miejską służbę sanitarną.Ciala nieprzyjaciól były bowiem rzucane psom na pozarcie, a samo słowo pies było używane w formie wyzwiska. Psy towarzyszyły lazarzowi co miało podkreślić jego nędze.

W starożytnym rzymie psy były poświęcone opiekuńczym bóstwom domowym, larom (ale nie penatom) i Jowiszowi Obrońcy, poniewarz ceniono je przede wszystkim jako strażników domowego spokoju. Na wsi pożądane jako pomocnicy były psy pasterskie. Modne były też już wtedy pieski miniaturowe, szczególnie lubiane przez damy, jak znany i hodowany jeszcze przez Etrusków bolończyk czy, podobne do niego, maltańczyk i melitańczyk. Poza miniaturowymi pieskami popularne były także potężne bojowe molosy używane do walk, a także brytyjskie owczarki.

Pies był częstym tematem w średnoiwiecznej sztuce, gdzie uosabiał wierność, a także wspaniałomyślność i odwagę. Pojawiał się także na obrazach religijnych jako towarzysz Swiętych.

bernardyn, szczeniak